Fizik okumuş biri olarak bir maddenin sıcaklığa, basınca ve ortama göre nasıl değiştiğini biliyordum. Ama kahvede bu değişimin bu kadar insani bir karşılığı olacağını hiç düşünmemiştim.
Aynı çekirdek, aynı köken…
Öğütüm biraz değişiyor, tat başka bir yöne gidiyor. Su sıcaklığı birkaç derece oynuyor, fincandaki karakter tamamen dönüşebiliyor.
Bir süre sonra fark ettim ki kahve yalnızca teknik bir konu değil. İnsanların neyi sevdiği, neyi hissettiği ve neye yakınlık duyduğu ile ilgili kişisel bir alan.
Bir gün hazırladığım latteyi bir müşteri çok severken, başka biri aynı fincan için “Kahvenin tadını alamadım” demişti.
O an şunu daha net anladım:
Tat algısı kişisel bir şeydi.
Saggio Coffee’yi kurarken çıkış noktam da tam olarak buydu.
İnsanlara “doğru kahveyi” öğretmek değil; kendi damak zevklerini daha bilinçli keşfedebilecekleri bir alan oluşturmak.
Evet, oranların, sıcaklıkların ve yöntemlerin referans noktaları var. Ama bunlar değişmez kurallar değil.
Çünkü kahvede asıl mesele çoğu zaman tek bir doğruyu bulmak değil; insanın kendine yakın olan tadı zamanla fark etmeye başlamasıdır.
